Out Of The Woods

LIEFDESBRIEF

2009-08-20T03:20:00.001-07:00

Jij bent altijd slechts een ferme bilpartij verwijderd geweest van een ontzettend pak slaag.

dag zaterdag

2009-03-21T14:22:00.000-07:00

voor elke kans die je niet pakt
sterft er een jong katje

zei iemand me ooit

het was op dat moment
dat ik het zeker wist;
een leven als dichter is niets voor mij.

Maar ongebruikte blogs hijgen in mijn nek, en slaan mij met hun toneeltekst-onvriendelijke layouts om de oren.

En daarnaast boeit mij het overduidelijk dilemma: wat als je nu de kans krijgt om een jong katje om te brengen? Die kans zal nu voor altijd, ietwat arbitrair zijn. Of arbitrair overkomen, op zijn minst.
Klein leed.
Geplette pakken melk.
De geknakte bloem.
Waar zouden we zonder zijn?

dit. heel, heel erg dit.

2009-01-22T14:39:00.000-08:00

How do I manage to station myself in harms way
and only get hit with a ticket for loitering?

Hmm....

2009-01-15T14:08:00.001-08:00

Ik ben er niet over uit.
Vind ik dit briljant?
Of niet zo heel briljant?
Of zelfs vervelend?
Ik ben er niet over uit.

Dialoog (geinspireerd door Gerardjan Rijnders)

2009-01-08T05:56:00.000-08:00

VROUW: Kunnen we praten?
Ik heb slecht nieuws.
MAN: Slecht nieuws blijkt vaak goed te zijn.
VROUW: Ik ga dood.
MAN: Wanneer?
VROUW: Ik zoek het nog uit.
MAN: De dood zoekt jou uit.
VROUW: Dat schijnt het idee te zijn.
MAN: Maar jij moet je er weer mee bemoeien.
VROUW: Ik moet niets ik ga dood.
MAN: Precies.
VROUW: Hoezo?
MAN: Achterover leunen.
VROUW: Ik heb het idee dat jij niet naar mij luistert.
MAN: Ik heb het idee dat jij niet tegen mij praat.
VROUW: Seksestrijd.
MAN: Wat dat betreft verandert er weinig.
Nu jij dood gaat.
VROUW: Dat mag je best erkennen.
MAN: Op mijn eigen manier.
VROUW: Als de vagina sluit is de penis alleen.
MAN: Ik heb daar weinig mee. Penis. Het woord dan.
Het klinkt naar dokter.
VROUW: Ik was laatst bij de dokter.
Toen wist ik dat ik dood ging.
MAN: Je wist nog niet dat je ervan zou genieten.
VROUW: Het wordt een onderdeel van je.
Kanker.
MAN: Piemel klinkt naar kinderen.
VROUW: Lul.
MAN: Beter.
VROUW: Nee, jij. Lul.
MAN: Kankerhoer.
VROUW: Makkelijk.
MAN: Misschien moet je het helemaal geen naam geven.
Niet penis, niet piemel, niet lul, niet pik.
VROUW: Genotsknots.
MAN: Rijm doet me niets.
VROUW: Ankerkanker.
MAN: Dwangrijm.
VROUW: Maak me niet verdrietig.
MAN: Wees niet verdrietig.
VROUW: Jij bent zo’n man.
MAN: Jij gaat dood.
VROUW: De seksestrijd.
MAN: Jij bent een vrouw; jij wil eigenlijk een tweede vrouw met een penis, piemel,
lul, pik.
VROUW: Jij bent een man;
Jij wil het liefst met je kale ballen over de rug van een behaarde dwerg
wrijven.
MAN: Met een kut als een pick-up truck.
VROUW: En een anus als een lachend kind.
MAN: Als jij dood bent… duurt dat nog lang?
VROUW: Ik lig op schema.
MAN: Goed zo.
Als jij dood bent zal ik iets moeten doen.
Denk je niet?
VROUW: Het zou me wat doen.
MAN: Een zaadlozing.
VROUW: Dat lijkt me gepast.
MAN: Het is een afspraak.
VROUW: Ik wil je vragen om me te zoenen. Om dan geslagen te worden.
MAN: Wil je dat ik je sla?
VROUW: In de hitte van het moment. Haast per ongeluk.
MAN: Ik zal zien wat ik kan doen.
VROUW: Haast je.
MAN: Je hebt niet lang meer.
VROUW: Ik heb niet lang meer.
MAN: Wil je niet dat ik weg ga?
VROUW: Hoezo?
MAN: Omdat je niet wilt dat ik je zo zie.
VROUW: Ik wil dat je naar me kijkt.
Zonder me te zien.
MAN: Ik kan m’n ogen dichtdoen.
VROUW: Misschien moet je toch maar gaan.
MAN: Ik ben al weg.
VROUW: Daar ben ik blij over.
MAN: Mee.
VROUW: Wat?
MAN: Blij mee.
VROUW: Blij toe.
MAN: Blij toe.
VROUW: Nu ben ik alleen.
Ik heb geen kanker.
Ik ga niet dood.
Ik ben niet eens een vrouw.
En hij is geen man.
Wij zijn geen niets.
Ik wil geen iets.

Terwijl ik tv kijk heb ik geen kanker.
Onder de douche heb ik geen kanker.
Bij de bloemist heb ik even kanker.
Ik krijg een boeket.
Het verwelkt en wordt mooi.

Het vraagt een zekere toewijding.
Kanker.
Het wil je leven. Het leeft je.
Rotte eieren geven dodenadem.
Nacht tv geeft bleke teint.
Wandelstok geeft rugpijn.
Oorzaak en gevolg geven geen gehoor.
Ik haat het.
En wat blijkt
Nu ik het niet meer wil
Zijn wij een iets geworden.
Een ding.
Wij zijn de kanker.

Jij luistert.
MAN: Ik luister.
Ik heb een zaadlozing.
VROUW: Ik ruik het.
MAN: De seksestrijd.
VROUW: De man wast zijn pik…
MAN: …maar de vrouw ruikt buitenshuize kut.
VROUW: De vrouw had niet hoeven ruiken.
MAN: Maar ze deed het toch.
VROUW: Domme vrouw.
MAN: Domme strijd.
VROUW: Tot voorbij het graf.

MAN: Kunnen we praten?
Ik heb slecht nieuws.

2 gedichten.

2009-01-06T13:36:00.000-08:00

TV-KERST

Twee kerstkaarten
Één gemiste oproep
en meer sneeuw dan in Oostenrijk
volgens de radio
… kijk uit het raam.
… Pakt de telefoon.
… draait een nummer.
De telefoon gaat over.
De telefoon gaat over.
De telefoon gaat over.
… spreekt geen voicemail in.
… drukt geen hekje om zijn bericht opnieuw in te spreken
of terug te luisteren.
Of voor andere opties.
… legt de telefoon neer.
… Loopt naar de keuken.
… Laat de wasbak vollopen met warm water.
… Steekt zijn hoofd erin.
De telefoon gaat over.
De telefoon gaat over.
De telefoon gaat over.
… Sterft.

DAG BESTE MAN

Dag beste man
Loopt u een stukje met mij op?
Mijn paraplu is immers zoek

Kom, laat ons door dit steegje lopen
Het is hier stil, niet?
Laat ons hier even rusten.

Zeg beste man
mag ik u een geheimpje vertellen?
In mijn handtasje heb ik een verrassing.

Doet u eventjes de oogjes toe.
En niet stiekem spieken hè?
Ik heb even een karweitje te doen.

O beste man
is het niet te koud zo met de billen bloot?
zo kan ik er net wat beter bij.

Ik rits kwiek mijn handtasje open
wat is een vrouw zonder haar spulletjes?
Inderdaad meneer, weinig tot niets.

Maar beste man
waarom schreeuwt u toch zo hard?
Ik ben in luttele minuten klaar.

Met een schaartje knippen we
tot rafeltjes, gaat dat niet vlot?
En nu verbinden we draadje

aan draadje aan draadje
deksels goed vlechtwerk, vindt u niet?
Zeg u het maar na.

Goed zo, beste man.
Dat viel toch best wel mee?
en nu kunt u met alle vlijt

weer naar de kindjes kijken
naar hun hupsende billetjes
vanuit de struikjes verderop.

Dag hoor, vieze man
Dat geeft een veilig gevoel, niet?
Dat doet het inderdaad.
Een verdomd veilig gevoel.

Dag beste man.

En toen...

2009-01-05T08:22:00.001-08:00

...bleek de wereld toch het placebo te zijn.

Ons Wil 2

2008-12-21T10:47:00.000-08:00

nog een klein stukje :)

---

MOEDER
Ik weet wel dat jij denkt dat ik zo’n verschrikkelijk wild en nat en geil bestaan heb maar niet écht hoor…
Weet jij waar ik heen ga, als ik de stad inga?
Naar lezingen. Voor alleenstaande vrouwen. Heh.
Afgebladderde achterafzaaltjes vol oestrogeenbommen die woede en wrok zweten.
Maar, niet getreurd, uiteindelijk vindt de massa de perfecte partner, springt de vonk over, de hele godvergeten Aha-erlebnis.
…
Ze hebben de vrouwenblaadjeswaarheid in pacht. Met mantra’s en al.
Ik ben mijn eigen persoon. Wist je dat?
Als ik ’s avonds alleen terugrij ben ik mijn eigen persoon.
Als ik magnetronmaaltijden insla ben ik mijn eigen persoon.
Als ik m’n borsten moet optillen om daaronder te wassen ben ik mijn eigen persoon.
Als ik alleen nog maar op de knieën ga om de vloer te schrobben ben ik mijn eigen persoon.

En terwijl ik zo ontzettend mijn eigen persoon ben,
blijf ik me maar afvragen wie toch de massa is.
En waar ze massaal die ‘vonk’ vandaan halen.
En waarom geen enkele David Peter Karel Maarten Archibald of elke andere hint van een man de zijne met mij wil delen.

ONS WIL

2008-12-17T10:10:00.001-08:00

De werktitel van een toneelstuk dat ik schrijf, en dat ergens in mei opgevoerd zal worden. Hieronder de eerste versie van de eerste tekst die ik ervoor geschreven heb (even voor de indekking... :P)

JONGEN
We zijn een machine.
Een machine die het doet juist omdat ieder radertje hapert, blijft hangen.
Daar gaan ze van uit.
Daar wachten ze op.
Dus ik haper.
En ik blijf hangen.
…en inderdaad.
De machine doet het.

Ik luister naar haar ritme.
Het is nacht.
De ruimte is 8 passen bij 6.
Dat was ze vijf uur geleden ook.
Drie weken geleden ook.

Mijn moeder veegt met haar lippen langs m’n oor
stapt in en rijdt weg.
Ik loop naar binnen.
Ik moet wachten.
Ik wacht.
Voeten lopen langs, ik durf er geen gezichten bij te denken.
Iemand komt naar me toe.
Neemt me mee naar een andere kamer.
Kleedt me uit.
Onderzoekt me.
Kijkt of de symptomen niet gewoon weggewassen kunnen worden.
Voelt in alle hoekjes en gaatjes van me.
Nee hoor.
Het zit overal.

Het is hier
alsof je min of meer per ongeluk niet weggaat.
En nog een keer niet weggaat
en nog een keer niet weggaat
en nog een keer niet weggaat
en opeens, zonder dat je het doorhad
ben je hier thuis.
word je uit jezelf wakker om half zeven.
Sta je om zeven uur onder de douche
zonder dat je weet hoe je daar gekomen bent.
Zit je tegen beter weten
om twaalf uur in de ‘recreatieruimte’.
Te re-cre-ë-ren.

Er staat een pingpongtafel en mooie bordspellen bovendien
en eens in de zoveel tijd jaagt er iemand een mes door z’n polsen heen.
Als we een snijdertje hebben.
In de ‘recreatieruimte’.
Want ophangen doe je in je slaapkamer.
Uiteraard.
Etiquette blijft etiquette.

Ik loop zes passen.
Kwartslag naar links.
Acht passen.
Kwartslag naar links.
Zes passen weer.
Kwartslag naar links.

Ik loop in het ritme van het gebouw.
Haar boze zuchten en kreunen.
Maar gekte laat zich niet bedwingen
en al helemaal niet op kousenvoeten -
HOU OP!

De geluiden die de anderen maken houdt even op, zwelt dan opnieuw aan. Dit neemt vanaf nu steeds meer toe in volume. De jongen legt zijn handen op zijn oren.

JONGEN
Ik slaap niet meer.
Eerst wilde ik niet
Nu kan ik niet.
Als zij me niet wakker houden
doe ik het wel
En anders de -

PERSONAGE
Controle!

Fel (gang)licht, kort.

JONGEN
Ieder halfuur controle. In het begin.
Voor mij ieder uur nu.
Promotie.
Maar ik slaap met iemand anders op de kamer.
Die wordt ieder half uur gecontroleerd.
Dus het effect is hetzelfde.
…
Hij heeft zijn vader in brand gestoken.
Dat zeggen ze tenminste.
Op een dag komt hij thuis.
Hij gooit zijn jas over zijn stoel.
Loopt naar boven en ziet zijn vader.
In zijn zusje.
Hij loopt naar de schuur.
Pakt een jerrycan.
Loopt terug het huis in.
Giet de jerrycan leeg over vader.
steekt een lucifer aan.
…
Zusje lag in de weg.
Dat zeggen ze.
Ik heb niemand in brand gestoken.
Ik heb mijn moeder niet geslagen.
Ik heb nog geen hond geschopt.
Ik schaam me.

Dus in de recreatieruimte gooi ik met stoelen en banken.
Ik stap op de ping pong bal.
maak de mooie bordspellen kapot.

Ze worden niet boos.
Ik heb gehaperd. Ik ben blijven hangen.
Zoals het hoort.
Wel word ik strenger bewaakt.
Mijn promotie ben ik kwijt; ieder halfuur gecontroleerd.
Maar ik slaap met iemand anders op de kamer
die al ieder half uur wordt gecontroleerd.
Dus het effect is hetzelfde.

En slapen deed ik toch al niet.
Ik luister naar het ritme.
Laat me wiegen.
Schurk tegen de klanken
Tot ze bij me binnendruipen.
In m’n oren en ogen en neus en mond.
In alle hoekjes en gaatjes van me.

Ik moet wel.

Ondertussen, in de rest van de wereld...

2008-12-13T11:16:00.000-08:00

...was het gisteren de verjaardag van m'n zus.
Ze zou 38 geworden zijn.

Ik was het vergeten.

Dat was dat, voor 2008.

Liefde is...

2008-11-23T14:33:00.000-08:00

in een weiland
met je broek rond je enkels
je onderbroek waarschijnlijk ook
aangestaard door koe en kerktoren
heel hard je best doen
de vijftig Amerikaanse staten op te dreunen
Omdat je niet wilt tonen
hoe ontzettend geil het is.

Is he from Gabon?

2008-11-17T04:48:00.000-08:00

Dat je een heel weekend verspilt aan Absolutely Fabulous kijken.
En vandaag nog 10 keer dit kijkt.

En dan pijn aan je kaken krijgt.
Van het lachen.
(voor de duidelijkheid. Voor vunzigheden ga je maar naar Sytzes blog)

thuis.

2008-11-12T07:34:00.001-08:00

Het leven hier is niet meer dan
een verzameling blinde vlekken
met een lijstje eromheen.

werkveld

2008-11-10T03:45:00.000-08:00

Nu terminale Marietje onverwacht níet is overleden, willen opeens alle zieke kindertjes een stokstaart.
Arme Kliniklaun.
Stokstaarten zijn verdomd lastig, als je slechts kleurrijk latex hebt.

Als je denkt dat je alles gehad hebt...

2008-11-03T06:06:00.000-08:00

komt Amanda Fucking Palmer nog even langs.
De vrouw die op pure genialiteit en ADHD door het leven raast.

wat houden we toch van haar.
onderstaande clip is officieel opgedragen aan Sarah Palin.
XD.
XD ZEG IK JE!
XD...

Leonce en Lena - moderne bewerking. 1e scene

2008-11-03T02:34:00.000-08:00

EERSTE SCENE
Een sleazy jaren ’90 bar, zo’n bar die eigenlijk alleen nog maar bestaansrecht heeft in low budget road trip films, zo’n bar waar de barman van pure eenzaamheid terugpraat tegen de dronkenlappen, zo’n bar die ondanks z’n faux-Amerikaanse uitstraling toch echt in Groot-Ammers staat.
Aan de bar hangt Leo. Leo lijkt wat dronken. De barman poetst glazen met een geblokte theedoek.

LEO
Wat? Wat nou?
Grote jongen met je theedoek.
…
Jij weet niet… jij weet niet wat ik doormaak.
Jij hebt geen idee.

BARMAN
Geen idee meneer.

LEO
Ik wil jou wel es mijn werk zien doen.
Zonder je stoere geblokte vriend daar, ben jij niets.

BARMAN
Helemaal niets.

LEO
Wat wil iedereen van me?
Iedere dag wordt er een stukje van me weggehaald, afgesneden. 365 stukjes per jaar. Als je m’n arm zou afhakken zou ik teveel ringen hebben, meer dan m’n jaren. Als een door en door verkankerde boom.
365 per jaar. En dan twee weken om wat spoedreparaties te plegen.
Alsof je een huis bouwt met pritt-stift.
Moet je es proberen. Kweekt levensbesef.
…ik heb een getal in m’n hoofd of ben je gelovig?

BARMAN
Gelovig?

LEO
Een vriend van me. Was gelovig. Kon nog geen vogel horen zingen, geen zonnestraal zien schijnen of daar kwamen de blote knietjes tevoorschijn, de ver-doorligwonderde knietjes en klets; op de grond en bidden maar.
Iedere bloedende zweer een stukje godsvrucht.
Die mocht geen getal in z’n hoofd. Was heidens.

BARMAN
Zes.

LEO
Zes?
Nee… nee dat is niet goed.
Nee dat kan ik niet goed rekenen.
Ik speel meestal met mezelf. Heb ik geleerd. Ik kan niet aan het getal denken, als ik wil.
Niet denken in het kwadraat. Kan ik erg goed. Suf hè?
BARMAN
Ach… nee.

LEO
Als ik drink gaat het beter. Dus ik drink. Zes, fout, acht, fout, drie dan, fout, oké vijf, jaaaa…
Gefeliciteerd.

BARMAN
Gefeliciteerd.

LEO
Man, hou toch op. Spreek me toch een keer tegen. Zeg het dan!
Dat ik mislukt ben, toevallig net te suf om een wrak te zijn maar alsnog niets waard.
Dat armzalige geminkukel altijd. Daar gaat de mens nog aan ten onder. Die lamlendigheid, die… die pure bloedeloze verveling die ons allemaal van a naar b duwt, van jong naar oud, van 9 tot 5 tot 9 tot 5 tot 9 tot…
En wij allemaal maar doen alsof het ons eigen idee is, onze vrije wil, onze keuze om als lamme puppy’s ons zelf gemaakte B-bestaan te leven. Zelfs onze lusten zijn door verveling gedreven terwijl het verdomme andersom zou moeten zijn.
Met de piemel uit de broek bestellen we postorderbruiden tijdens onze lunchpauze, we pielen er wat mee en als we ze zat zijn, prikken we er luchtgaatjes in en sturen we ze door.
Het is grappig maar lachen hoeven we niet. We zijn velletjes. Leeggelopen velletjes en iedere lach flubbert langs de randjes weg, ontsnapt ongelachen.
Wat zou ik ervoor geven, om… een ander B-bestaan. Desnoods… wat zou ik jouw leven, jouw geblokte vierkante meterbestaan, graag willen hebben… graag willen… voor één dagje maar…

Leo valt met zijn hoofd op de bar. De barman loopt weg om andere klanten te helpen.
Valerie, een stoere vrouw die zich duidelijk meerdere walletje laat smaken, ploft naast hem neer.

VALERIE (schreeuwt)
Hee!

Leo schiet overeind.

LEO
‘k heb niet geslapen…

VALERIE
Hoe hangt ie?

LEO
Hij hangt.

VALERIE
Duidelijk.

Valerie drinkt Leo’s drank op.

VALERIE
Ik ga zitten en mijmer, mijmer over de pure extase die het leven als barexpert, als glasbodemfilosoof brengt, over de zelf aaneengeregen rookgordijnen die me aan het oog van de wereld onttrekken.
LEO
Jij rookt teveel. Nog meer rookgordijnen en je vindt de wereld niet meer terug.

VALERIE
Is het niet mooi…? De hele wereld, gereduceerd tot rokerige dampkring en goedkoop nepkristal. Één hele grote ‘proost!’ naar de wereld, zó groot, je zou willen dat je een put was, niet? Dat je eeuwig kon blijven drinken.

LEO
’t is een wonder dat jij nog uit één deel bestaat. Je begint al een paar barstjes te vertonen jij.

VALERIE
Oorlogswonden. Ik blijf erbij; wie niet drinkt en vroeg naar bed gaat, is een hufter.

LEO
Wie netjes leeft is een hufter...?

VALERIE
Ja. Het is… het is de excuustruusgeneratie van gezond en gematigd, maar gezond en gematigd zijn precies dat, gezond en gematigd moeten ook slapen, en tot ze om half zeven weer springlevend en vol levensvreugd opstaan, mogen wij doen wat we willen.
Als ik nu op grond ga liggen en een kinderliedje kraai, geen haan die daarnaar terugkraait. Tot het einde der dagen of tenminste nog een paar uur kan ik doen wat ik wil, want gezond en gematigd zijn dood en begraven.
…
Ik doe een liedje!

LEO
Geen liedje.
Jij gedraagt je als een kater.

VALERIE
Dan ben ik tenminste nog iets. Katers zijn als toneelstukjes, als een poppenspel. Je hangt willoos aan de touwtjes die je zelf bespelen moet, je voert je eigen stukjes op waarin alles belangrijk is, iedere lichte hoofdpijn in werkelijkheid een hersentumor, ieder krasje een schotwond.
In het donker lijkt alles een rechte lijn, in het donker mag je zwalken, in het donker is ieder lapje grond het beste bed en de eerste de beste goot een goden-wc en dat maakt het leven makkelijker hoor…
dat maakt het leven beter.

LEO
Dat zal best, maar… die uren dat dat spoortje zon langs de chagrijnige hemel sjokt, die zijn er ook nog… ik kom ze niet meer door… Hoe vul je ze? Wat doe je?

VALERIE
O Leonard…. Leo Leo Leonard….
Het is een wederzijds ding… de wereld krabt mijn rug als ik de hare krab. Ik pis op de grond, en krijg spontaan een drankje terug… ik slaap overdag, gun de wereld een voorsprong, dus dat ik ’s nachts opblijf, de achterstand wegrook, is niet meer dan logisch… De ene hand wast de andere, elke vinger wil wat te krabben hebben en twee weten meer dan één, in andere woorden
Geen fuck.

LEO
O…
echt?
Klinkt niet slecht.
Mag ik….
Op de grond liggen en…
kraaien, liedje na liedje na…
ja…
dat lijkt me wel wat…
ik denk…
Valerie…
ik denk…
Ja.
dat het tijd is om naar huis te gaan.

VALERIE
Dat denk ik ook.

Zij blijven zitten.

HUIS

2008-10-21T05:05:00.001-07:00

Op de top van een heuveltje, hoger dan het breed is, staat een huisje.
Een alleszins doorsnee huisje, klein en niet bijzonder mooi, maar er staat een bordje naast.
Dat betekent wat, dus kijk vooral even binnen. En inderdaad:
Kleine regenlaarsjes in de hal.
Modderige spoortjes in de hal.
Bezoekertjes, groep na groep.
Letten we allemaal op? Wij vervolgen onze tocht.
Door de lege gangen, het kleine wc-tje met het haakje dat klemt, de huiskamer zonder meubels.
Openstaande raampjes, met allemaal een uitzicht van bordkarton en kinderverf.
Op de trap verstomt de galm de stemmen.
woont er eigenlijk wel iemand in dit huis?

Bij de trap naar zolder stopt de rondleiding;
de treden zijn te groot voor kleine voetjes.
Naar wat er op de zolder huist kunnen de bezoekertjes slechts gissen.
Of zetten ze een kamp op? Blijven ze hier wachten, jarenlang wachten?
Tot ze groeien, tot hun beentjes de grote traptreden kunnen beklimmen?
Op zolder is de bank, de muziek, de tv, de belopen vloerbedekking en de kussens die schreeuwen: hier wordt geleefd. Hier is iedereen welkom en trek vooral je schoenen uit. Hier wordt gefeest en gedanst en hier gebeuren dingen die we allemaal wel zouden willen meemaken.
Dat denken de bezoekertjes tenminste. Want zien kunnen ze het niet.
Ze wachten erop.
Ze wachten en wachten en wachten, en versperren de weg voor andere bezoekertjes, die in een lint naar buiten slingeren, naar het heuveltje, en die dan maar het bordje lezen.

‘Als je hier woonde, dan was je nu thuis.’

2 gedichten en 1 titel die 1 lading dekt

2008-10-07T14:28:00.001-07:00

CONTACTADVERTENTIE

Ik ben van metaal.
Ja echt.
Geolied weliswaar, dus horen doe je me niet.
Metalen voeten
metalen handen
metalen handen die zich in metalen haren verstrengeld hebben.
metalen buik
met metalen navel
en misschien wat staaldraad bij wijze van navelpluis.
metalen mond
metalen neus
metalen ogen
zien weinig maar weerspiegelen des te meer
en diep van binnen
een metalen hartje
dat metalig bonst.
Klonk. Klonk. Klonk.

Dat ben ik.
Als ik nat word sluit ik kort
waad ik verder, zink ik, verdrink ik
bewakingspoortjes piepen me wellustig na
maar ik ben, over het geheel genomen, toch best wel behoorlijk mezelf en vooral ook goed met kinderen.
En buigzaam bovendien.
maar alleen lukt het mij niet
help je me?
Ik heb slechts een mal nodig
jouw vorm om in te versmelten.
Warm me op. Dan doe ik de rest.

Hoi.
Ik ben ik.
Mag ik binnenkomen?

RELATIE-VERING

Weet je nog, de dagen van weleer
van kalfsleer en masturbeer
van jij en ik maar ik iets meer
van nooit te laat voor nog een keer.
Die dagen dat je dacht mijn god

als daar maar geen gedicht van komt.

Au pair

2008-09-02T14:38:00.000-07:00

Als ik naar bed ga
is het zes uur ’s ochtends.
Of zeven. Of acht.
Tijdens het avondeten, schijnt de maan.
Moet je je eens voorstellen.
Of het nieuws kijken onder de lunch.
Of de eerste sigaret als de rest van de wereld al longkanker heeft.
Echt lastig is het niet.
Alleen met telefoneren. Maar dat mag ik niet.
Dus dat scheelt alweer.
Eerst nog wel. Twee keer per maand.
De telefoon ging over,
vijf keer, zes keer, twaalf keer
en dan een vermoeide stem.
‘hallo?’
‘hallo’
gelukkig en ze kennen me nog
en hoe gaat het, goed, ja goed? Ja goed
nu ja hard werken maar dat wilde je toch ook,
ja dat wilde ik ook en ga toch lekker weer naar bed.
En kus en ik hou me taai.
Maar telefoon is duur
en zo hard werk ik niet,
dus zwaai maar naar de sterren
en schrijf een brief.

Als ik de kinderen in bad stop,
slaat bij hen de verwarming af.
Moet je eens voorstellen.
’s nachts lig ik wakker en
overdag ben ik moe en
hoe ze dat hier doen allemaal snap ik niet
maar dat is gewenning.
Als zeebenen.
En zeebenen zijn weer als O-benen
O-benen zijn een afwijking.
Moet je je eens voorstellen.

Overdag spelen we spelletjes.
Ik houd niet van kinderen
niet van deze
en deze houden niet van spelletjes
dus dat is wel zo eerlijk.
Ze lachen me uit.
In een andere taal dus ik begrijp ze niet.
maar ik bijt gewoon terug hoor.
hun namen kan ik niet uitspreken
maar universeel ben ik wel. Heus.

Het is niet,
dat het hier vroeger is of
later of altijd nacht of wat dan ook.
De tijd
Lijkt terug te stromen.
De verkeerde kant op, terug de oerstroom in.
Nog acht maanden,
binnenkort zeven en een half,
en dan, denk ik,
acht. Weer.
Negen. Tien. Elf. Twaalf
en twaalf is een jaar dus dan mag ik terug naar huis.
Terug naar de ‘spannend’s en de ‘ga je ons niet missen?’
en de sterren die ik gewoon mag negeren.
Hooguit m’n tong ernaar uitsteken.
Buuuuh!
Zo, dus.
Dat ik dat nooit gedaan heb.
Is toch ongelooflijk?
Achttien jaar.
Moet je je eens voorstellen.

Gewoon zijn.
Kan ik niet.
Ik ben moe. In twee talen.
Ben chagrijnig. In twee tijdzones.
Thuis ben ik gewoon.
Bleek dus heel moeilijk te zijn.
Moet je je eens voorstellen.

Alles waar ik thuis om lach.
Hier dus niet. Vanochtend
viel ik uit m’n bed.
Huilen gieren brullen.
Dat mevrouw kwam vragen wat er aan de hand was.
Of dat denk ik toch.
Dat ze dat zei.
Ik vermoed dat ze maar één iets tegen me zegt.
Als het eten lekker is,
als ik een vaas kapot maak,
als de kinders bijna verdrinken in bad,
ze zegt altijd het zelfde.
Moet je eens voorstellen.

Morgen spring ik van een brug.
Dat weet ik al.

Moet je je eens voorstellen.

Fashion statement.

2008-08-28T07:03:00.000-07:00

Rood is het nieuwe blauw, zei het vrouwtje.
En armoede de nieuwe rijkdom, zo sprak zij
geld en scheepjes verbrandend,
op een bankje in het park.
Haar juwelen at zij op.

En waarom ook niet?
Verruilde zij cocktailjurk voor vuilniszak,
auto voor winkelwagen,
tennissen voor ontspanning voor zwervers aftrekken voor geld,
werd zij gelukkig.

Werd zij ziek, hoestte zij zich de juwelen uit het lijf,
schreef ze haar kinderen dat het goed ging met haar, of beter nog:
het Nieuwe Goed.
De winter kwam, en bleef, en bleef, en steeds beter ging het.
De dokter gaf haar nog drie weken,
drie weken waarin het beter en beter zou gaan, totdat het niet beter meer kon.
En zo geschiedde,
zij dronk en sliep en verdiende geld tot haar armspieren verzuurden,
met haar eigen ondergang als hoogtepunt. Na hoogtepunt na hoogtepunt.

Ze had het gevoel dat ze leefde, voor het eerst, echt.
En, twee weken na Kerst, kreeg ze gelijk.
Zoeklichten bleken de nieuwe verjaardagskaarsjes,
blaffende honden het nieuwe verjaarsgezang.

Rood was immers het nieuwe blauw.
En het vrouwtje leefde nog lang en gelukkig.

2008-08-22T04:44:00.000-07:00

Ik ben verdrietig en het regent buiten.
Dat vind ik grappig.

Zo erg zal het niet zijn, toch?

Hij-zij fragment

2008-08-06T11:26:00.000-07:00

ZIJ
Ik heb hoofdpijn.
En ik ben opgeblazen.
Alsof mijn hoofd moet poepen.
En het nu beslist waar dat dan uit moet komen.

HIJ
Zij had hoofdpijn.
Hele poëtische hoofdpijn.

ZIJ
Misschien wil ik een paracetamol.
Wil ik een paracetamol?

Stilte.

ZIJ
Nou?

HIJ
Zij was wat twijfelig van aard.

ZIJ
Wil ik er één?

HIJ
Zij wilde geen paracetamol.

ZIJ
O.

HIJ
Er stonden namelijk dingen te gebeuren.
Donkere, duistere filmdingen.

ZIJ
Echt?
O.
Maar m’n haar zit heel suf.
En m’n huis ook.
Kan het niet morgen?

HIJ
Dingen die het daglicht niet kon verdragen.

ZIJ
Niet kunnen verdragen.

HIJ
Ook dat.

ZIJ
Zou je niet zeggen. Zo. Op het eerste gezicht.

HIJ
Als het nou nacht was, donkerzwarte horrornacht, zou dat helpen?

ZIJ
Dat zou helpen.

HIJ
Het was nacht. Donkerzwarte horrornacht.
Het bliksemde door de ruiten heen, haast, en de hond die hinnikte.

ZIJ
Haast.

HIJ
Haast.
Zij had de koelkast en de tv reeds afgesloten, bang voor inslagen als ze was.
Het huis zuchtte en steunde, zij zuchtte en steunde mee.
Het begon.

ZIJ
Ik begin.
Het is nacht.
Het stormt. Ik heb zojuist de koelkast en de tv afgesloten.
Ik ben bang voor inslagen, namelijk.
Ik ben een angstig persoon.

HIJ
Zij was bang voor vele dingen. Men noemde haar een angsthaas, en zij durfde daar niet tegenin te gaan.

ZIJ
Het bos naast het huis van mijn ouders.
Knipperende lichtjes waar ze niet horen.
Lachende baby’s.
Het idee dat ik nooit echt ergens klaar voor zal zijn.
Het idee dat ik ooit echt ergens klaar voor zal zijn.
Maakt me bang.

HIJ
Zij was een angsthaas.

ZIJ
Ik durf niet zo goed tegen mensen in te gaan.
Nu ga ik zitten en denken aan niets, goed?

HIJ
Goed. Maar zo meteen gebeurt er iets.

ZIJ
Pfft.

Stilte.

HIJ
Plotsklaps gebeurde er iets.

ZIJ
Er gebeurt iets! Plotsklaps, nog wel!

HIJ
De ramen begonnen te rinkelen. De bliksemflitsen hadden vrij spel, schoten door de huiskamer in een spel dat glazen kapot deed spatten. Dit is poëtisch, maar zij was niet in het minst ontroerd. Zij was bang.

ZIJ
Ik ben bang.
Zal ik me verstoppen achter de wasmand?
Daar ben ik klein.

HIJ
Maar dan zou ze de bel niet horen.

De bel gaat.

ZIJ
Gasten!
Gasten voor mij.
Toch?

HIJ
Zij was in de war.
Zij kreeg nooit gasten.

ZIJ
Nee, niet regelmatig.

Openingsscène

2008-07-26T12:15:00.000-07:00

Een eerste scène.
Op- en aanmerkingen, alsmede ideeen voor een vervolg, zijn welkom. Meer dan.
Werktitel: Rina

----------------------------------------

Op het toneel liggen een stuk of acht mannen. Ze zijn op allerhande manieren vastgebonden, sommigen met visnetten, anderen met duct tape. Ze doen halfslachtige pogingen zich los te rukken. Een jonge vrouw, Rina, komt op.

Stilte.

RINA
Vanmorgen ging de deurbel.
Zou het niet leuk zijn als het daar mee begon?
Dat de deurbel ging?
Stiekem zaten er nog een aantal jaren voor, 24 jaren, plus wat restjes, maar die laten we even liggen.
We maken een nieuw begin.

Vanmorgen ging de deurbel.
Dat was het begin.
Weet je pas als het voorbij is, maar laten we zeggen dat ik het aanvoelde.
Spannend, wie o wie o wie, dus ik naar de deur en ik deed open.
Er stond een vrouw voor de deur.
‘Rina’, zei ze, Rina dat is mijn naam, zo heet ik, eigenlijk zei ze ‘jij’, puur en alleen ‘jij’, geen ‘en ik’ er achteraan, geen ‘bent wat dan ook, bent mooi, bent lelijk, bent geil, bent iets’ en ze zei al helemaal geen ‘Rina’.
Ik lieg tegen jullie.
Dat is een… probleem, dat ik heb.
Verder ben ik te waarderen, als persoon.
Ik ben zonnig en opgeruimd.

Rina kijkt zonnig en opgeruimd.

Ziet u?
Zonnig. Opgeruimd.
Een houding die terugkomt in mijn huisinrichting, waar ik dan ook graag mensen in ontvang.
Wat je niet over iemand kan zeggen door hun decoratieve keuzes is niets waard, of wel dan?

De vastgebonden mannen schudden instemmend hun hoofd.

Goed.
Dus ik vraag de vrouw binnen, interesse als ze toonde in mij, ik vraag haar binnen, ik zeg ‘je bent mooi en hier, dat is genoeg’ al lieg ik want ik zei ‘ik heb koekjes’. Ik lieg dubbel. Ik had geen koekjes.
Ik had geen koekjes, en geen interesse in de vrouw, ja interesse in haar interesse voor mij, en de exponentiële groei van die interesse bij het zien van mijn zonnige en opgeruimde interieurinrichting, maar verder niets, maar ze ging mee naar binnen.

Een vrouw komt het toneel op.

Ze ging mee naar binnen en nam bevallig plaats op een meubelstuk.

De vrouw gaat op één van de vastgebonden mannen zitten. Deze kreunt. De vrouw slaat hem.

Ze was geschokt.

VROUW
Je… je interieurverzorging.
Ze is zo… zonnig! En opgeruimd!

RINA
Bij nader inzien was dat misschien het begin.
Ik vertelde haar dat het wat rommelig was maar…

VROUW
Geeft niets

RINA
…en ik hield van haar. Toch, ik had een aantal dingen willen opbergen, gelukkig…

VROUW
Is toch juist leuk

RINA
…en we waren verliefd. Één welgetimede…

VROUW
Ja, het is écht jou!

RINA
…en we waren getrouwd.

(VROUW
Vind je me nog mooi?

RINA
Ik kijk tv.

VROUW
Je vindt me dik en lelijk en daarom doen we nooit meer leuke dingen.)

RINA
We waren getrouwd.

Rina gaat gehaast tegenover de vrouw zitten, ook op een vastgebonden man, en kijkt haar angstvallig aan.

VROUW
Jij vraagt je af waarom ik hier ben.

RINA
Ik vraag me af waarom je hier zijn wil.

VROUW
Ik wil hier niet zijn.
Ik word gedwongen hier te zijn.
Externe factoren.

RINA
Niet.

VROUW
Toch.
Factoren die buiten mijn macht liggen.

RINA
Nee…

VROUW
Ja.
RINA
Nee stop. Terug. Dit klopt niet. Zo ging het niet.
En als het wel zo ging lieg ik liever.
Jij, hup, weg, je doet het maar nog een keer.

Rina jaagt de vrouw het toneel af.

Kom nou. Hier een beetje een verhaal afsteken over externe factoren en zo.
We waren nog wel getrouwd. Laf. Laf vind ik dat. Laf en dat nu al.

Vrouw af.

Zo. Nog een keer. Poging twee.
. . .
Vanmorgen ging de deurbel.

PIRATEN - deel 2

2008-07-20T03:22:00.000-07:00

PETER
Jij wilde over het scheepje praten.

SARA
Ja net. Nu wil ik dat jij me aanraakt. En dat jij het lekkerder
vind dan ik.

Stilte.

PETER
We eten scheepsbeschuit. En vinden het lekker.
Dat is een mooie verrassing, vinden wij allebei. Jij vooral.
Jij was bang, van te voren.

Terwijl Peter praat, buigt hij naar voren en begint Sara daar aan te raken.

PETER
Dus ik stelde je gerust.

SARA
En viel het alles mee?

PETER
Alles.

SARA
Daar ben ik blij mee.

Peter gaat door. Sara kreunt.

PETER
Alles gaat goed. Het is hard werken maar dat zijn we gewend.
We worden bruin en gespierd. Jij krijgt je pronte borsten.
Soms vaart er een schip langs. Dan zwaaien we lekker niet.
En lachen dat we doen.
Jij vertelt moppen. Je kent een hele goede. Over een olifant
met een houten poot. We lachen tot buikpijns toe.
Soms stormt het, soms niet.
Wij varen stug door.

SARA
Tot?

PETER
Tot altijd.

SARA
Scheepjes zinken.

PETER
Onze niet.

SARA
Wel.
Binnenkort.

PETER
Misschien ooit. Over heel lang.

Ze praten in het ritme van hu n bewegingen.

SARA
Hoe lang?

PETER
Een miljoen jaar.

SARA
Langer.

PETER
Honderd miljoen jaar.

SARA
Langer.

PETER
Honderd triljoen.

SARA
Ja he?

PETER
Ja.

SARA
En wij maar varen.

PETER
En wij maar varen.

SARA
En lachen.

PETER
En lachen.

SARA
Haha

PETER
Haha.

SARA
Heel hard.

PETER
Keihard.

SARA
toch.

PETER
Mmh?

SARA
Die…
Die lijn.
Verwachtingen.

PETER
Wij zijn piraten. Wat weten wij nou van verwachtingen.
Wij zijn maar piraten.
Dom maar levenslustig.
Wij varen, heel ver.
Tot we weg zijn.
We zien onszelf nooit meer terug.
Zeg maar Dag.

Stilte. Sara komt klaar.

SARA
Dag.

Stilte.
Sara duwt Peters hand weg.

SARA
Nu ben ik moe. Ik moet rusten.
Je mag blijven als je wilt.

Sara doet haar ogen dicht.

PETER
En nu?

SARA
We varen weg, toch?
Dat was het idee. Dacht ik.

PETER
Ja.

SARA
Tot we weg zijn.

Peter gaat naast Sara liggen.

SARA
Als we weg zijn ziet niemand ons zinken.
Dus we liegen gewoon. Dan.

PETER
Ja.

SARA
We liegen tegen iedereen.
Ook tegen elkaar.
Zo zijn wij.

PETER
Als we weg zijn.

SARA
Ja.
. . .
Wanneer gaan we weg?

PETER
Snel.

SARA
Ja hè?
Morgen al, misschien.

Stilte.

PETER
Wie weet.

SARA
Ik hoop het.

Sara valt in slaap.

PIRATEN - deel 1

2008-07-19T11:27:00.000-07:00

Sara (29) ligt op bed. Zij ziet er, over de hele linie, beroerd uit.
Peter (31) zit op de rand van het bed.

PETER
We varen weg. Weet je. Heel ver weg. Steeds verder en harder, steeds
kleiner worden we.
Totdat ons scheepje zinkt.

SARA
Gaat ons scheepje zinken?

PETER
Dat ligt in de lijn der verwachtingen ja. Ik heb het rapport gelezen.

SARA
Ik denk dat ik moet poepen.

PETER
Wil je dat ik wegga?

SARA
Nee hoor. Ik schaam me nergens meer voor. Nou ja, daarvoor.

PETER
…Heh.

SARA
Wat?

PETER
Zoals het licht net viel leek het net alsof jij, eventjes, heel erg mooi was.

SARA
Dat had je niet verwacht.

PETER
Dat had ik niet verwacht.

SARA
Wanneer zinkt ons scheepje?

PETER
Weet ik niet.

SARA
Moet ik dat zeggen?
Want daar heb ik dus geen zin in.
Ik ben ziek ik hoef niets. Alleen etteren. En au hebben. Grote au.
Dus ik etter. En ik heb au. Jij mag weg, als je dat wilt.

PETER
Wil je dat ik wegga?

SARA
Ik wil dat jij vertelt.
Over ons scheepje. Is het een mooi scheepje?
Is het een echt scheepje? Geen kartonnen doos met een bezem erin
gestoken want daar heb ik niets aan.
Ik wil een mooi schip met een mast en een anker en jij moet het voor
me bouwen.

PETER
Ik doe m’n best.

SARA
Bouw dan!

PETER
Ja. Ja. Bouwen.

SARA
Als jij zegt wat je nodig hebt, geef ik het wel aan.
Dan zijn we een team.

Stilte.

SARA
Peet?

PETER
Mmh.

SARA
Soms denk jij aan iemand anders. Mag van mij.
Als we dan klaar zijn, en jij kijkt naar mij, zo’n beetje half.
Ben jij dan blij?

PETER
Dat weet ik niet.

SARA
Ik heb mijn best voor jou gedaan, vandaag. Zie je dat?
Ik heb mijn tanden gepoetst. Maar je ziet het niet. Het bloedt een beetje.

PETER
Je tanden zien er mooi uit.

SARA
Ach wat.

PETER
Ja echt.
Heel gezond. Alsof ze in de zon zijn geweest.

SARA
Ik heb voor het raam gestaan.
Dat zal het zijn geweest.

PETER
Dat mag niet.
Dat is gevaarlijk.

SARA
Ik moet oefenen. Voor als we varen. Op het schip.
Ik word een gebronsde piratendame. Met pronte borsten. Toch?

PETER
Ja.
Ik wil je nu een compliment geven. Maar ik weet niet waarover.

SARA
Ik heb ook een binnenkant… doe daar iets mee.

PETER
Ik keek laatst naar je. Voordat ik het doorhad, kreeg ik een gigantische
erectie. Zo maar.

SARA
Dat vind ik, denk ik, toch wel, erg lief van jou.

PETER
Geen seks-erectie. Meer een…
een angst-erectie.

SARA
O.

PETER
Een ik zou toch best graag willen dat er nu iets gebeurde-erectie.

SARA
Zoals nu?

PETER
Zoals nu.

SARA
Het zit ook daar. Dat hebben ze gezegd.
Dus ik mag niets meer.
Ik drink, en ik drink, eindeloos veel.
Zodat ik het wegplas. Dat ik het kan doorspoelen.
Raak jij me aan? Daar? Ik kan het niet.

[wordt vervolgd]

VAKRISICO'S

2008-07-19T05:11:00.000-07:00

HIJ
Eerste hulp.
Eerste hulp.
Eerste hulp.
Tweede derde vierde hulp als dat niet werkt.
Snuif snuif zucht. Snuif snuif zucht. Snuif snuif kots. Snuif kots zucht.
Tot het laatste lijntje eerste hulp weg is, en dan?
We horen onze vader al lachen, breed, hard, beukend, met zweterige tanden.
Een amicale hand op onze schouder.
Onze kleine jongen wordt groot, wordt graag, heel graag, geil, heel geil.
Een klein diepsneeduikertje, zogezegd.
Haha.
Een diepspleetduikertje.
Hahahaha.
Een diepreetduikertje.
Waahahahahahahaha.
Diepreet diepe reet diepe kreet, heet, te heet, te heet onder mijn voeten, tijd voor de vluchtroute eerste klas, vluchtauto over het dak, ii-ii-ii-iiii piepende banden, piepende bandjes, piepende stembandjes, wat krasten die ook al weer?

Laat me gaan laat me gaan laat me gaan raak me aan raak me aan raak me aan.
De tv staat aan, begint zich er ook mee te bemoeien.
Één woord, zes letters, eerste letter een K.
O Kut o Kut o Kut o Kut o KutKankerKloteKlere Kut.
En wie is onze eerste beller?
De eerste zijn we al lang vergeten, of niet, liefje schatje scheetje poepje, de eerste weten we niet meer, of die daarna, of die daarna, maar de laatste die zal ons voor altijd bijblijven of toch een week of drie.
Het is mevrouw Sims uit Alblasserdam.
Mevrouw zijn moet je verdienen.
Verdien het dan, hoer!
Ik hoorde je wel lachen,
hahahahahaha
lekker lachen
hoog en klaaglijk.
Je moest ervan huilen zo hard lachte je. Krokodillentranen van genot.
Nee, helaas, Kapper is niet goed. Dag mevrouw Sims.
Dag mevrouw Sims! Terug naar huis, terug naar Alblasserdam, terug de afgrond in, terug naar huis, terug naar huis.
Had ze terug naar huis gewild? Had ze moeten roepen, enkel moeten roepen want wie roept die wordt gehoord, de klant is koning, oren ogen benen weid gespreid, zo naar huis vliegen, lekker in je bed met koekjes en lekkere warme
Koffie?
Jaaaaaaa koffie.
Nee koffie is ook niet goed.
Neeeeee fout. Dat wisten we toch. Thuis snappen we wat goed is en wat fout. We willen naar huis.
Opeens rennen onze benen, en de rest volgt al snel, wappert erachter aan.
Ik probeer weg te komen
weg te zijn
Net als zij,
zij deed moedig haar best,
ik doe haar na, doe haar, ik ben haar.
Kijk achterom, verwacht de klap tegen m’n hoofd die ongeveer… NU moet komen, of nee NU, NU dan, of toch ZO, verwacht de route door het bos, verwacht het sluitende water, ben al lekker opgewarmd opgegeild afgeneukt openbaard dus dat water overal naar binnen,
verwacht alles want wij zijn haar,
maar krijg niets want er is geen ontsnappen mogelijk.
Geen rust voor de gekke.
Zal je altijd zien.
Dat was het weer voor deze keer. Tot de volgende keer bij…
Dat was het weer voor deze keer.
Tot de volgende keer bij…
Tot de volgende keer.
Tot snel.
Tot snel.

Verdrietje om Pietje

2008-06-30T06:59:00.000-07:00

Vandaag is mijn hoofd zwaar.
Van school naar huis leek lang,
langer dan normaal, en Pietje ging dood.
Hij was nieuw, had nog niet eens een naam maar nu is hij dood en hij heet Pietje.
Ze hadden me helemaal geholpen.
Een mooi, vierkant boekje.
En een lijstje gemaakt,
wat ik wou zeggen.
Een doosje om hem in te doen.
In de pauze met mooie krijtjes op het bord. De ‘m’ ging scheef want dat was de 1^e letter.
En een tekening ernaast.
Toen het tijd was haalde ik het deksel eraf.
Toen was hij dood.
Ik had overal aan gedacht, dacht ik,
had zelfs luchtgaatjes in hem geprikt, maar dat was niet genoeg, hij ging dood en ik noemde hem Pietje.
Ik mis hem niet maar wou wel dat ik iets anders had bedacht.
Nu is het daar te laat voor.
Ik moest het bord schoonmaken.
Ik veegde keurig om de lijntjes heen.
Toen deed de juf het over.

Op weg naar huis heb ik een liedje voor hem geschreven:
Liedje voor Pietje.

Lieve Piet.
Je hoort dit niet.
Maar ik zeg het toch,
want ik ben er nog.
Ik mis je heel veel
(dat mag in een liedje)
wat ik het liefste wil
is jou weer zien
Want jij telt voor tien.

Ik zing het de hele tijd, maar het maakt mijn hoofd alleen maar zwaarder.
Van mama moet ik Pietje weggooien, maar ik houd hem nog even hier.
Onder de lamp lijkt hij warm en ik aai hem zachtjes.
Zachtjes want hij slaapt.
Welterusten Pietje.

[NB: is dit serieus?]

IK

2008-06-22T15:57:00.000-07:00

Ik ga iets schrijven.
Iets moois.
En liefs.
Dat het wat naar koffie ruikt.
Ik ga iets schrijven.
Niet voor jou, eigenlijk, maar dat fluisteren we alleen.
Heel zacht.
En lief.
Dat het wat kriebelt.

En dat jij dan denkt
‘hoe kan zoiets kleins’
(En moois. En liefs.)
‘hoe kan zoiets kleins
zo mooi zijn?’
En dat ik dan denk
‘tja.’
En vervolgens:
‘wie kan het zeggen?’

Dan krijg ik een bijnaam. Van jou.
Een echte, eentje zonder regels, zonder grapje en toch persoonlijk.
Een perfecte, in één woord: ik.
Daar kom ik nog op terug.

Dan lachen en zwieren en kus en eentje terug.
Ik begraaf mijn neus in je nek, ik snuif,
toch weer die koffie, en ik doe een hapje.
En lachen en stoeien en kus en hap terug.

Voor altijd bij elkaar totdat niet meer.
Voor altijd bij elkaar totdat.
Voor altijd bij elkaar.
Voor altijd.
Voor.

En dan?
Dan:
dit klaar en jij weg en ik dood.
Jij weg en ik liefst ook
Jij klootzak en ik,
tegen beter weten in,
de dingen maar
‘van me af schrijven’:

Iets naars.
En echts.
Dat het naar sigaretten stinkt.
Voor jou. En dat schreeuwen we.
Voor jou.

ONVOORWAARDELIJK

2008-06-16T13:45:00.000-07:00

Mevrouw de Boer had een plant.
Dat is alles wat men hoefde te weten.
Mevrouw de Boer had een plant. Gekregen van een buurvrouw. Kerst en ontslagbonus waren met vereende krachten verantwoordelijk geweest voor deze kleine attentie, die mevrouw de Boer op een ochtend voor haar deur had aangetroffen. Met een rode strik.
Mevrouw de Boer was de kwaadste niet, en had de plant liefdevol in haar leven opgenomen.
Hiermee bevestigde ze haar rol als trouwe buurvrouw, terwijl haar bedankkaartje een passende afstand bewaarde.

Een plant zegt meer dan duizend woorden.
Hij staat mooi.
Mevr. De B.

Mevrouw de Boer had een plant.
Wat begonnen was als kleine attentie die mooi stond en meer zei dan duizend woorden, was in twee jaar uitgegroeid tot een belangrijk deel van haar leven.
De plant was gaan groeien, en was daar bij wijze van overtuiging niet meer mee opgehouden. Inmiddels had mevrouw de Boer hem verplaatst, en besloeg hij het overgrote deel van de huiskamerhoek. Zijn tentakelachtige bladeren hadden zich over de muur omhoog gewerkt, en bedekten nu een deel van het plafond.
En dat is wanneer de problemen ontstonden.

Mevrouw de Boer had een plant.
Een uitspraak waar niemand het mee oneens kon zijn. Maar mevrouw de Boer had nooit echt een hoge pet opgehad van gasten, en het contact in haar flatgebouw bleef over het algemeen bij vriendelijke knikjes in de lift. Ze kreeg dus nooit mensen over de vloer.
Vandaar dat het lang duurde, veel te lang, totdat de waarheid bij haar naasten doordrong:
Mevrouw de Boer had geen plant.
De plant had mevrouw de Boer.

Zij voederde hem. Dit deed zij tweemaal daags en met liefde. Het begon met vliegen. Urenlang en schijnbaar zonder moe te worden speurde mevrouw de Boer de hallen en tuin van haar flatgebouw af, op zoek naar vliegen, die zij met toenemende handigheid in een plastic tas ving.
Dit ging maanden goed, maar al snel was dit niet meer genoeg.
Dat was het moment waarop mevrouw de Boer de dierenwinkel ging bezoeken. Twee maal per week ging ze daar langs, en iedere keer verliet ze de zaak met een wit doosje onder haar arm.
De inhoud van dat doosje verdween, één per dag, piepend en wriemelend in de groene keel van de plant, en hij groeide als kool. Mevrouw de Boer had zich lang niet zo nuttig gevoeld.

Mevrouw de Boer had een plant.
Dat was alles wat men hoefde te weten.
Zo ook de buurvrouw, die, uit een onbestemd gevoel van eenzaamheid, op een zekere dag een kaartje bij mevrouw de Boer door de bus deed.
Koffie en een babbel? Buren, immers.

Ze had gelijk natuurlijk.
Vandaar dat ze ook licht verbaasd was niets terug te horen. Ze ging het huis uit, deed boodschappen, las een half boek; geen reactie.
Toen buurvrouw uiteindelijk de stoute schoenen aantrok en bij mevrouw de Boer aanklopte, bleef het lang stil.
Uiteindelijk verschoven er grendels en tuurde een paar ogen haar door een spleet argwanend aan. Buurvrouw schrok, vergat spontaan niet alleen haar koffie maar ook haar babbel, en maakte zich met een paar excuses uit de voeten. De deur sloot weer.

Wellicht, als buurvrouw iets meer ruggengraat tentoon had gesteld, was dit verhaal heel anders afgelopen. Wellicht ook niet. Hoe het ook zei, we komen steeds weer terug bij dit ene feit:
Mevrouw de Boer had een plant.
En koffie.
Soms zei ze iets tegen haar plant.
Het begon met kleine, weloverwogen uitspraken.
Al snel zei ze hem gedag als ze slapen ging, en wenste ze hem een welgemeend goedemorgen als de ochtend kwam en de plant nog altijd in de hoek stond.
Nog wat later zei ze hem gedag als ze het huis uitging, en beloofde ze hem spoedig terug te komen. Ze haastte zich dan ook werkelijk.
Ze deelde met haar plant haar ideeën, ideeën waar ze trots op was maar ook die waar ze zich voor schaamde. Ze kleedde zich mooi, en kocht zelfs een sieraad. Een gouden armband. Die liet ze trots zien.
En soms, als mevrouw de Boer heel goed luisterde, zei de plant iets terug.
Of nee, het was meer brommen.
Korte antwoorden, waar mevrouw de Boer over na moest denken.
De plant was vaak chagrijnig, hij had een ochtendhumor, en stond niet open voor nieuwe ervaringen, maar mevrouw de Boer was gelukkig.
Gelukkig met haar nieuwe levenspartner.

Tot op een dag het noodlot toesloeg.
Het leek een dag als alle anderen. Mevrouw de Boer stond op, kleedde zich aan en begroette haar plant. Ze had die nacht gedroomd, een mooie droom waar een boodschap in zou kunnen zitten, en ze vertelde haar plant in geuren en kleuren er over.
De plant reageerde niet.
Mevrouw de Boer praatte en praatte, maar wat ze ook zei, de plant gaf geen reactie. Nu ze hem eens goed bekeek, zag hij er ook niet goed uit. Vaal, leek hij. Mevrouw de Boer was in tranen.
Waar kon dit aan liggen?
Al snel had ze het antwoord gevonden. Hoe had ze zo stom kunnen zijn? Maakte ook niet uit. De oplossing was nabij.

De volgende dag was buurvrouw haar kat kwijt.
De plant vertoonde een teken van leven.

In de weken die daarop volgden kwamen er door het flatgebouw steeds meer briefjes te hangen. Vermist-briefjes. Katten, honden, zelfs konijnen en cavia’s waren zoek. Het leek een huize epidemie, en de politie kwam er zelfs aan te pas. Die meenden dat er een vos in de buurt huisde.
De plant floreerde.

Hij groeide als kool en mevrouw de Boer zwol van trots als ze hem zag, dik en vet nam hij haast de halve woonkamer in beslag.
Tot, een paar maanden later, de plant zwijgzamer werd.
Mevrouw de Boer verwachtte het ergste, en inderdaad, al snel reageerde de plant nergens meer op. Comateus stond hij in de hoek. Een hoopje halsbandjes naast zijn pot.
Het was rond deze tijd dat buurvrouw aan de deur kwam.
Nu misschien dan koffie? De babbel kon later nog.
Mevrouw de Boer was dankbaar, en verwelkomde buurvrouw van harte in haar huis.
De plant deed het goed hè?
De plant deed het goed.
Hij leek nu wat ongezond maar dat zou helemaal goed komen binnenkort.
Heel binnenkort zelfs.
Koffie?

De volgende dag droeg mevrouw de Boer nieuwe schoenen. Ze waren wat klein.
De plant liet een boer en becomplimenteerde mevrouw de Boer haar modegevoel.
Nieuwe bewoners waren snel gevonden.

Zou het ooit moeten eindigen?
Misschien niet.
Twee jaar en drie buren later kon de politie maar geen aanwijzingen vinden.
Alles was goed.

Totdat de huisbaas toesloeg. Niemand wilde het appartement naast mevrouw de Boer nog huren, dus hij maakte er een opslagruimte van. Wanhopig stuurde mevrouw de Boer uitnodigingen naar iedereen, koffie en een babbel, alsjeblieft, maar niemand reageerde. Verhalen deden de ronde.
De koek was op.
Mevrouw de Boer kon zich haar leven niet voorstellen zonder de plant.
Zij wist wat haar te doen stond.

Mevrouw de Boer had een plant.
Nee. De plant had mevrouw de Boer.
Toen mensen weken later begonnen te klagen over de geur, brak de politie de deur open en liepen zij het appartement binnen. Al snel vonden ze wat ze zochten.

In de huiskamer stond een aantal paar schoenen keurig op een rij.
In de hoek van de kamer wiegde de plant tevreden heen en weer.
In één van zijn bladeren hing een gouden armband.

Ouderwets

2008-06-14T16:02:00.000-07:00

Gert (oud) en Raza (jonger) zitten in een doorsnee oudemensen zitkamer. Hier en daar bejaarden.

RAZA
Dit is Jasper. Herken je hem?
Hij is groot geworden. Acht, namelijk.
Dat is groot. Hij gaat naar school.

GERT
Zingt ie?

RAZA
Wat?

GERT
Zingt ie?
Hij kijkt alsof ie zingt. En dan zonder tegenzin.

RAZA
Hij zingt. In de kerk.

GERT
O Jezus.

RAZA
Hij heeft een mooie stem, als…

GERT
als een engel?

RAZA
Als een engel.

GERT spuugt op de grond. Stilte.

GERT
Wie ben jij?

RAZA
Ik ben Raza.

GERT
Dat vroeg ik niet.

RAZA
Ben je moe? Wil je even rusten? Ik kan later terugkomen.

GERT
Niets ervan.
Jij bent nu hier. Bezoeker; bezoek me. Vertel.

RAZA
Waarover?

GERT
Ik ben blind. Ik zie niets dan twee en een halve muur en af en toe twee pornobenen. Vertel.

RAZA
Er wonen nieuwe mensen in het huis. Man en vrouw. Ze hebben een hond.
We hebben de spulletjes verkocht. Dit weekend.

GERT
En jij? Werk je? Hard? Ben je vlijtig?

RAZA
Ik werk hard. Ik ben vlijtig.
Dat… daar kwam ik voor.
Je moet me helpen.

GERT
Hoezo?

RAZA
Van hem krijg ik niets.
Jasper en Ronnie kosten me te veel. Ik red het niet.

Stilte.

RAZA
Alsjeblieft?

GERT
Gadverdamme.
Gad-ver-dam-me.
Ksht. Ksht zeg ik.
God het stinkt hier.
Was dat het? Het gezellige bezoekje?

RAZA
Ik kan het niet alleen.

GERT
Kan niet? Wil niet. Dat is het probleem. Jij – bent – lui.
Doe jij alles?
. . . Zeg het dan! Zonder te knipperen. Hup. Zeg maar na.
‘Ik doe alles wat ik kan.’

RAZA
Ik doe alles wat ik kan.

GERT
…hoer.
Jij liegt. Als een vrouw.
Een zwakke, luie vrouw.

RAZA
Wat moet ik dan?

GERT
Werken. Iets doen.

RAZA
Wat?

GERT
Kind, ga gehaktballen draaien!
Slacht een geit, maak een voetbal van de maag.
Mes tussen de tanden en het Gooi doortijgeren,
maakt niet uit,
maar doe iets!
Hup, rokje omhoog, en niks niet voor een soldaat maar gewoon om de vloer te schrobben.
Spuug in hoeken en zweet een wasbak vol.
Aai een geit,
zonder bijbedoelingen,
gewoon om godverdomme eens een geit te aaien.
Om het te doén.
Het te voelen.
Naai een sprei.
Vouw de was.
Neem afscheid.
Klim naakt in een boom,
kom klaar tegen een oude knot,
draag een oma naar huis en laat haar boodschappen op straat staan,
wat dan ook.
Zoog andermans kinderen,
baar een wereldleider,
wees amicaal tegen de Turk om de hoek.
En kom dán bij me klagen dat je hard gewerkt hebt.
Eerder niet.
. . .
Nou?
Wanneer gaat dat rokje omhoog?
Waar blijft dat blote kutje voor het vaderland?

RAZA
Papa…

GERT
En waar blijft verdomme die zuster?

RAZA
Weet ik niet papa.

GERT
Nazi’s zijn het hier. Verdomde fascisten.
Ik plas over m’n eigen voeten heen.
Ik lig nachtenlang te woelen in m’n eigen pislucht en van het eten hier krijg ik kramp.
Schuddende, trillende, pissende oude ik word boos,
ik moet weg, denk ik
ik moet huilen, voel ik.
Fout!
Ik moet ‘niet zo lelijk doen’.
Jammer dan.
Dit ben ik.
Ik doe lelijk.
Buuuuuh

GERT trekt een lelijk hoofd. Raza staat op.

GERT
Niet weggaan.

RAZA
Ik moest dingen doen.

GERT
Niet nu.
Nu hier. Nu praten.

RAZA
Waarover?

GERT
Weet ik niet. Dingen.

RAZA
Ik kom iedere week. Zijn we samen alleen. Ik vind het niet erg als je boos wordt.

Stilte.

GERT
Wie ben jij?

RAZA
Ik ben Raza.

GERT
Dat vroeg ik niet.

HOSANNA

2008-05-29T08:06:00.001-07:00

Op de radio had men gezegd
Dat Het eraan kwam
en Verspreid het woord!
meende ik te horen
dus dat deed ik.
Ik trok mijn kleren uit
en toog
gekleed als apostelen plachten te zijn
de straat op.
Later bleek dit alles
over wasmachines te gaan
godsvrucht slaat de plank ook mis
Ik verspreidde het woord
ik verspreidde het woord zoals
het woord nog nooit verspreid was.
Niet alleen naar voren
maar naar links
naar rechts
en mits niet gehinderd
door flatgebouw of vogelvlucht
ook omhoog.
Hoger en hoger
en de mensen wisten niet wat ze zagen
en roken
voelden
en proefden.
Wat ze hoorden
wisten ze ook niet
maar ik vertelde het ze.
De rest, daar kon ik ze niet mee helpen.
Ik was ook maar de boodschapper.

Toen ik die avond thuiskwam
vermoeid zoals een eervol man dat zijn kan
wachtten mij
de zeven plagen op
geconcentreerd.
Niet dodelijk maar uitermate vervelend maar
slachtoffers van de tijd
Jezus
het Jodendom
Jeanne d’Arc
Elizabeth
Anne Frank
De Duitsers
en bijna iedere vrouw die ooit geleefd heeft
zij klaagden niet
hang het hoofd en laat de rug bloeden!
Zo ook ik
mijn gewaad trok men mij uit
mijn armen draaiden men mij op de rug
mijn knieën dwong men op de grond
mijn benen volgden spoedig zelf
Zo brak men mij
stokken en stenen hielden op
waar zij echt begonnen
en geradbraakt lieten ze mij liggen
terwijl de regen viel
stierf ik.
Probeerde ik te sterven.
Klauwde ik al mijn energie bijeen om dood te gaan.
Wat alle Groten deden lukte mij niet
waarom lukte het mij niet?
Had ik niet
hard genoeg gewerkt?
mijn best niet gedaan?
Ik sleepte mij naar huis
legde mijn gebroken hoofd te ruste.
De washand bleef niet liggen
geen zweetdoek nam mijn beeltenis aan.

Tot zover mijn
wonderlijk bestaan
Nu zwart op wit geloof
en blind vertrouwen
vervangen zijn door wasmachines en
- zo stel ik mij dat voor –
seks
Heeft men aan mij geen boodschap
Geen overtuiging zal mij nog
tot boekdrukkunst verheffen.
Dus zing ik zacht
mijn eigen Hosanna
tot ik droog en dorstig ben.
Dan drink ik
en doe ik alsof.
Mijn zwartgekleurde koolzuurbloed
nu zonder calorieën.
Mijn lichaam past
in een vezelrijk dieet
en mijn geesteskerk zit overvol.
Herinneringen, dromen
Van wat komen gaat
of allang vertrokken is
Ze horen mij aan
En zullen straks
mijn woord verspreiden
een huis- tuin- en keukenwoord
per ongeluk op gang gebracht, wellicht
maar het is mijn woord en ik zal het houden
Tot die tijd
ben ik stil
Ben ik rustig.
Ben ik klaar.

ZIJ

2008-05-24T03:24:00.001-07:00

Het is nacht.
Zij wast af.

ZIJ
We hebben je pijn gedaan, wij samen.
Dat weet ik ook wel.
Ik pak een doekje voor het bloeden en dat moet het dan maar zijn, wat mij betreft.
Laat je me nu met rust?
Ik moet nog even mee en zo’n held ben ik niet.
Mijn pyjamabroek is te kort en soms voel ik dingen.
Jij en ik waren slecht voor jou
maar dat was tenminste nog iets.
Voor mij bleven slechts de kruimels over,
blijven slechts de kruimels over, de rotzooi en die moet ik nog opruimen dus laat me met rust.

Zij schrobt ondertussen steeds harder, steeds feller.

Ik heb mijn best gedaan, mijn slechtst, meteen al.
Vroege ruzies om de klap te verzachten
maar daar wilde jij niets van weten.
Ik probeerde heel hard om nooit perfect te zijn,
maar jij liet je zonder aarzeling vallen, armen uitgestrekt.

Zij houdt op.

Deed het pijn?
Je landde hard, met een bons die borden tegen de muur deed stukspringen
en die de buren soms nog raar doet kijken.
Doet het pijn?

Ik kan het ook. Au hebben, hele grote Au.
De boeman spelen.
Dat ze naar mij kijken, om mij praten.
Om mij lachen.

Zij lacht. Heel hard. Tot zij een bord kapot gooit.
Stilte.
Zij wast verder.

Ik blijf schoonmaken, zie je dat?
Ik poets tot het glimt.
Dan kots jij het weer onder.
En ik poets verder.
Veeg een sliert haar uit m’n gezicht.
Gek, hoe je dat nooit leert.
De kotsresten zitten overal maar ik blijf m’n haar uit m’n gezicht vegen.
Het is ons ding, zei je.
Onze cyclus, en we lachten erbij.
Want wij, wij waren niets.

Wij zijn iets geworden,
uit wens of noodzaak, of per ongeluk
ik weet het niet.
Wij zijn iets geworden, iets menselijks
en we maken vlekken.
Ze koeken aan, al krab ik ze weg.
Mijn nagels zijn al weg maar ik blijf krabben, blijf poetsen,
tot alleen de kruimels nog over zijn.
Maar die zijn van mij.
Daar blijf jij van af.

De kapitein

2008-05-13T10:55:00.001-07:00

Ik ging op reis in een kartonnen doos.
Dat kon, want ik was een kind (niet echt) en jij was weg (niet echt).
We voeren over de zeven zeeën, ik en mijn trouwe metgezel.
Veel mensen kende ik niet, jij was immers weg, maar ik had mijn hamster.
Hij zat in een doosje.
Spraakzaam was hij niet.
Hij was dan ook dood.
Ik had nog luchtgaatjes in hem geprikt.
Dat hielp niet.

Maar ik praatte voor twee en de scheepsbeschuit liet ik mij goed smaken dus mij ging alles voor de wind.
Nachtenlang voeren we door totdat we, wonder boven wonder, een ander schip tegen kwamen.
Een fragat.
Wist jij me te vertellen.
Je was er even bij komen zitten.
Om te praten.
Praten is niet praten, bleek.
Praten is heel moeilijk.
Op een oud stuk perkament had jij de regels opgesteld.
Regelsch.
Zo heette dat.
Ik mocht knikken en ja zeggen.
Deed ik het goed, dan deed ik het goed.
Deed ik het fout, dan ging alles mis.
Maar ik was wie ik was (niet echt) en jij deed zoals je deed en de hamster vertoonde een teken van leven (ja echt) en alles ging mis.
Dus ik muitte.
Zoals het een goede piraat betaamt muitte ik, en niet een beetje maar flink.

F-L-I-N-K.

Grote mannen muiterij en niets minders.
Handen op de rug en de plank af muiterij.
Schedels aan de hoogste mast muiterij.
Wij hadden geen mast.
Mijn hamster en ik.
Ik wist er geen, en hij wilde niet helpen.
Hij was boos.
Hij wilde niet muiten want plichtsgevoel.
Van jou mocht ik geen bezem gebruiken en ondertussen scheurde de bodem uit mijn schip, kortom

Alles. Ging. Mis.
Ik voer naar een haven en stapte daar uit, klaar om met de noorderzon te vertrekken zodra deze kwam.
Hij kwam en ik stapte in.
We vertrokken.

Ik heb mijzelf nooit teruggezien.
Ik ben weggehaald, tot nooit meer ziens, groeten uit vanallestotnogwat en fijne feestdagen.
Op de achtergrond hoor ik, soms nog, een boze stem.
Murmelend, met een doosje in haar hand.
En een vage geur.
Van knappend vlees en oude pezen.
Ik negeer ze maar.
Ik ben een kapitein.
Ik ben op reis.
Ik ben hier weg.

VAKANTIE!

2008-04-24T10:04:00.000-07:00

Ik ga op vakantie ^_^.
Roma, Londra, het wordt één groot feest dat zijn weerga niet kent.

Jezus Bolle Christes wat raak ik gestresst van vakantie.
Zeker als het samenvalt met zo'n periode (we kennen ze allemaal, tenminste de 3 mensen die deze blog lezen waarschijnlijk) waarin je sowieso niet echt weet wat je wilt, wanneer je het wilt en waarom in godsnaam.

Pakken, regelen, weer uitpakken, niets vergeten? niets vergeten, inpakken, bellen, regelen, film kijken voor de ontspanning, niet ontspannen tijdens het kijken van de film, tegen je tas schoppen, roken, verder inpakken, opruimen, bellen, enzovoort.
en maar goed ook, het houdt je hoofd van de echt belangrijke vragen.
die komen over twee weken wel weer.

Ik ga mijn hoofd ontwarren, en zal verlicht terugkeren. Wie weet zonder opleiding, maar zo'n vaart zal het niet lopen.
Voor nu: adios.

Foto.

2008-04-24T03:41:00.000-07:00

Misschien.

Dat hangt er een beetje van af.
Zoals het mij nu eenmaal betaamt, ben ik slecht in vrijwel alles met techniek.
Dat dit geen excuus is om geen foto's op mijn blog te plaatsen, is helemaal correct.
Maar ik gebruik het wel als zodanig.
Tot nu toe, tenminste.

Ik ben het zat.

Ook ik wil mijn levensverhalen kunnen ondersteunen met onder/overbelichte, onscherpe, ongefocuste (zowel foto als keuze van onderwerp) en anderszins onwaardige beelden.

Als dit werkt, ben ik gelukkig.
Zo niet, dan...
niet.

Ik ben gecompliceerd.

Ha!
Hahaha!
Success!

Nu ben ik gelukkig.
Dat schept verwachtingen.

Japanners en apen, O heldencombinatie!

2008-04-15T13:20:00.000-07:00

Mensen kinderen opa's oma's wildvreemden kassajuffrouws wat is Donkey Konga toch fantastisch.
Japanners hebben sowieso de beste ideeen ter wereld, maar ritmisch meetrommelen met ofwel Nintendo muziek, ofwel oorverscheurend lelijke versies van klassieke Evergreens (de turkse mars op electrische gitaar.... <_<) is toch wel het toppunt.
Ik heb overal pijn nu, m'n armen kloppen, m'n vingers zijn gebarsten en ik bloed uit meer plekken dan me lief is maar ik dank die gekke Japanners op m'n blote knietjes voor hun invallen, en vooral voor hun tomeloze enthousiasme bij het ten uitvoer brengen van die invallen, eventuele aanmatigende reacties negerende.
Want laten we wel wezen: dit geheel is natuurlijk onzin. Er is geen enkele reden om zoiets te maken. Zolang het er niet is zal niemand het missen, en een eerste levensbehoefte... neuh.

Het is geen water, geen eten, geen slaap en geen sex, het heeft niets met deze vier behoeftes te maken (behalve met sex, een beetje... en dan meer het ritmische en zweterige dan het slaan. Het slaan staat hier los van <_<) of met welke andere serieuze noden dan ook.
Sterker nog, het bedrijven van Donkey Konga is slecht voor een mens. Je leert er niets van, het enige effect is een waanzinnige tijdverspilling en kans op blessures (als je al zo iemand bent die Donkey Konga speelt, ben je hoogstwaarschijnlijk lichamelijk van nature vrij zwak, om niet te zeggen bleek en ietwat puisterig). Die je dan ook nog eens geheim moet houden.

Ik zou niets liever willen dan mezelf in de discussie over computerspelletjes mengen, liefst met een niet onderuit te halen argument tegen de stelling Van gamen wordt een mens dik/lelijk/dom/gewelddadig/vul iets in.
Maar daar is dit het moment niet voor. Op dit moment ben ik het namelijk met ze eens. Ik ben dom.
Heel dom. Dom omdat ik mijn bevrediging uit scores haal, uit cijfertjes die mij vertellen dat ik slechts 2 keer misgeslagen heb (qua ritme dan. De trommels raak ik altijd. Ha.) en maar liefst 218 keer niet alleen raak, maar ook perfect getimed.
Apen en getalletjes.
Nog zo'n heldencombinatie.
Laat die vakantie maar komen.
En die derde wereldoorlog.
Door zulke mensen wil ik wel gedwongen worden.

DE JONGE

2008-04-14T07:07:00.000-07:00

Jij zegt soms rare dingen.
Met veel lettergrepen.
Ik luister niet zo goed maar ik kan op m’n hoofd staan.
We kijken uit het raam.
‘als je nu je ogen dicht doet,’ zeg jij,
‘en niet meer open
is dit het laatste wat je ooit gezien hebt.’
‘Nee,’ zeg ik,
‘want dan zie ik de binnenkant van m’n ogen.’
Jij geeft me een kusje.
En een klap.
Want ik ben stom en lief tegelijk.
Dat kan ik.
Heb ik op geoefend.
Voor de spiegel.
En soms op mijn hand.
Ik vind je niet geil maar dat ken ik ook niet echt. Dus dat geeft niet.
Je laat me plaatjes zien.
In mijn buik kriebelt het van dingen die niet mogen.
Alsof mijn longen moeten lachen.
Je wijst op een vrouw. Ze kijkt alsof ze pijn heeft.
‘Nu doen wij dat nog niet.’
Ik ben opgelucht.
Later gaat dat wel gebeuren, denk ik.
Dan zoenen we en doe jij dingen met je mond.
Ik neurie dan een beetje
en zet de tv aan.
Dat kan ik wel.
Ik doe een kusje terug.

kleine helden zijn ook helden

2008-03-28T10:28:00.000-07:00

Ik ben de Risk koning!
De koning van allemaal!
wereldleiders eten mijn vuil en danken mijn voeten. Of kussen mijn voeten, en danken... nou ja mij.
Ik weet het niet precies. Ik kijk meestal hautain voor me uiten wapper met een hand.

Hoe dan ook, ik heb het klaargespeeld om als Riskmaagd mijn allereerste potje te winnen. En niet zomaar te winnen, maar echt waan-zin-nig te winnen. Binnen 10 beurten had ik mijn tegenstanders als driehoekige pionnen van het bord geblazen. Australie viel mij al snel ten deel, half Azie volgde spoedig, het was een feest voor alle zintuigen en een glorieuze dag voor wereldleiders in het algemeen.

hm-hm ^_^.

Het potje daarna heb ik zo vaak mogelijk kamikaze-rushes gepleegd en vooral lopen bunkeren in Kazachstan maar dat mag de pret niet drukken. Doet het ook niet.
Ik vind mijzelf wel een kleine held.
met kleine helden gevoelens
en kleine helden sentimenten
die ik in deze kleine blog zou kroniekelen als dat een woord was.

Nog een kleine wijsheid voor de mensen thuis: vakantie is prima, iedere dag een e-mail krijgen dat je lessen niet doorgaan niet. Daar raak je (= ik) heel erg gestresst van.
En gekker nog, daar ga je van achter lopen met je schoolwerk. Omdat je het idee hebt dat je dingen hebt gedaan, en dus niet meer hoeft.
Of ik ben de enige die zo denkt. Het zou zo maar kunnen.

Het spreekwoord van de dag:
vanwege de smeer, likt de kat de kandeleer.

Dat schijnt het spreekwoord van de dag te zijn. Ik denk dat deze dag bij voorbaat een mislukking is. Maar wie ben ik...

.
..
...
..
.

DE RISK-KONING!!! *donderwolk en flits waarin ik verdwijn*

MEISJE

2008-03-18T16:08:00.000-07:00

“Als iemand
dan ik
En niemand anders!”
riep zij en
Ongelukkig als zij was
- dat men dat niet kon zien -
duwde zij
zonder spijt
het slachtoffertje
- blond meisje, jaar of tien -
het raam uit
negenhoog, maar
gelijk had ze wel
harde klappen was het toch al gewend.
tjonge jonge jonge
dom, dom kind.
want wat zij niet had ingezien
als een meisje
met wat misplaatste vingerafdrukken
hier en daar
de tongen roert
doet een uitgesmeerde vlek
vaak weggespoten nooit echt weg
op het midden van een stoep
de mond en streken daaromheen
haast vibreren van genot.

Misselijk meisje
Ze stal je licht
je donder en je bliksem
en zelfs de steelse blikken
vanonder hoed of paraplu
heeft ze je afgenomen
iedere gillende omwenteling
een claim to fame

Arm, arm, dom, dom kind.
Zij verhangt zichzelf
volgende week
helemaal zeker
weet ze het nog niet
de brief ligt al klaar
speldt ze op haar borst
over een maand zal haar vader
zeggen
ik hield gewoon van haar.
en iedereen zal dat fout opvatten.
want als een meisje
met wat misplaatste vingerafdrukken
de tongen roert
doet een licht briesje
dat de voetjes aait
net de boven de grond
van een speelplaats
de huisvrouwmond
haast exploderen
met orgastisch genoegen
de snelle tongval komt later pas

Gek, gek, klein, klein kind.
Als de blauwe strepen in de nek
verpulvert zijn
tot beenmerg, gruis en restafval
zijn de tongen reeds verzadigd
en een vergelijkbaar ding
maar jong en zelfs
gehandicapt, het is een feest
daar kan toch niemand tegenop
het schijnt er was zelfs
een hond in ’t spel.

Dom, dom, dood, dood meisje
vergeten
weg
en dat zo snel
Dat jij zo ongelukkig was
’t kon niemand schelen
Misère is een erfenis
alleen zijn er zo velen
welterusten, moe, moe meisje
de dag is voorbij en jij helemaal
kus je spiegeltje gedag
schraap je glitterstof bijeen
en leg jezelf te ruste
op je bedje van weleer
welterusten, kind.
Welterusten.

Schrijven zonder planning....

2008-02-05T06:02:00.000-08:00

....ziet er in de praktijk ongeveer zo uit

Van tikkende regendruppels, aanzwellende dreun en
een hint van een storm
verschillende ritmes die allen tezamen
proberen te dansen in dezelfde maat
en een paar jonge twijgen die de waterkant
strelen, als ranke vingers
in het Verre Oosten, van lang geleden
omdat sprookjes daar nog bestaan.
Met monsters en draken maar wel hele vriendelijke
omdat dat in sprookjes nou eenmaal zo hoort.
diepe dreunen uit het verleden
de klik aan het eind haalt me terug naar het hier.
Gedreun op de trommels, het trillende water weerspiegelt
een licht dat ik nog niet zie.
Ik wil dat er iets gebeurt en dat doet het dan ook.
Een regiment aan kindervoeten walst door het gras,
sierlijk en soepel maar altijd rechtdoor.
Rechtdoor maar rechtdoor is rechtdoor is eindeloos
als het ritme wegsterft.

Ja.

Blogspot.com

2008-01-29T13:41:00.000-08:00

...is slim.
Heel slim.
Blogspot.com heeft mijn twee weblogs aan elkaar verbonden, waardoor ik nu geen intro tekst meer hoef te schrijven.
Ik wist niet dat een internetsite dat kon, zo slim zijn, maar Blogspot heeft het gedaan.
Wat dan ook de enige reden is dat ik hier nu iets post.
Ik heb de laatste dagen gewerkt, en geen tijd gehad om te schrijven.
Toen ik vanochtend wakker werd stond er een bouwvakker in mijn kamer. Ik noem hem Theo, want zo heet hij. Dit was geen bizarre fantasie van mijn slaapdronken gedachtewereld want Theo had kleren aan. Ik niet, ik lag immers in bed, en in bed hoort men in den nakenden te zijn, en dit leverde een ietwat genante situatie op. Ik had immers die Theo die op mijn kamer stond.

Nou zijn dit soort conflicten altijd oneindig veel interessanter dan de oplossingen voor diezelfde conflicten (disney films zijn altijd maar tot een kwartier voor het einde leuk) en daarom zal ik niemand vervelen met mijn tamelijk doorsnee oplossing voor dit probleem.

Als er andere mensen bij zijn, ben ik een tamelijk doorsnee jongen. Die toevallig harstikke goed broodjes in zakjes kan doen.
En niet alleen goed, maar "manisch vrolijk". Niet mijn woorden. Op een gegeven moment moet je de lat lager gaan leggen, en je plezier halen uit het belachelijk vrolijk doen tegen chagrijnige mensen. Wat an sich weer een deprimerende gedachte is.

Om deze blog toch een artistiek tintje mee te geven, hier wat losse flarden van mijn dag:

- Als douchebag het fijnste woord in de Engelse taal is, is HOER dat in het Nederlands. Je kan het op duizenden manieren zeggen, de een nog bevredigender dan de ander. De hijgende, 'droge' en vooral heel erg harde manier is, zoals dit eigenlijk altijd het geval is, het fijnst.
- Ik had vandaag een korte drang naar comazuipen of een soortgelijke bezigheid, en een vriendin deelde op hetzelfde moment die drang.
- Ik moet een tekst schrijven maar ik wil naar bed.
- welterusten.

Nieuwe naam, nieuwe blog

2008-01-27T13:27:00.000-08:00

Out of the woods.

Onder andere de naam van een fantastische cd van Tracey Thorn.
En dus de naam van mijn nieuwe blog.

Wat blijkt: mijn oude blog was relatief gaaf, best wel een beetje grappig, en ondanks de bij nader inzien buitensporige hoeveelheid gezeur over vanalles en nog minder, niet helemaal lelijk. Maar ik wilde alleen maar anekdotische teksten over mijn leven en de dingen daaromheen posten, en dat bleek niet interessant genoeg om langer dan een maand of wat vol te houden.

Vandaar deze nieuwe blog, waarin ik naast dat soort dingen (ik moet toch wat te zeuren hebben) ook lesteksten en andere literair verantwoorde gevoelensuitingen post. En daar hoorde een nieuwe naam bij.

Een officiele naam, die niet naar lelijke bijnamen en Sabrina the teenage Bitch-afleveringen stonk. Out of the woods. Het betekent iets. Wat, precies, weet ik niet. Daar komen we vanzelf wel achter.