VAKANTIE!

Ik ga op vakantie ^_^.
Roma, Londra, het wordt één groot feest dat zijn weerga niet kent.



Jezus Bolle Christes wat raak ik gestresst van vakantie.
Zeker als het samenvalt met zo'n periode (we kennen ze allemaal, tenminste de 3 mensen die deze blog lezen waarschijnlijk) waarin je sowieso niet echt weet wat je wilt, wanneer je het wilt en waarom in godsnaam.

Pakken, regelen, weer uitpakken, niets vergeten? niets vergeten, inpakken, bellen, regelen, film kijken voor de ontspanning, niet ontspannen tijdens het kijken van de film, tegen je tas schoppen, roken, verder inpakken, opruimen, bellen, enzovoort.
en maar goed ook, het houdt je hoofd van de echt belangrijke vragen.
die komen over twee weken wel weer.

Ik ga mijn hoofd ontwarren, en zal verlicht terugkeren. Wie weet zonder opleiding, maar zo'n vaart zal het niet lopen.
Voor nu: adios.

Foto.

Misschien.

Dat hangt er een beetje van af.
Zoals het mij nu eenmaal betaamt, ben ik slecht in vrijwel alles met techniek.
Dat dit geen excuus is om geen foto's op mijn blog te plaatsen, is helemaal correct.
Maar ik gebruik het wel als zodanig.
Tot nu toe, tenminste.

Ik ben het zat.

Ook ik wil mijn levensverhalen kunnen ondersteunen met onder/overbelichte, onscherpe, ongefocuste (zowel foto als keuze van onderwerp) en anderszins onwaardige beelden.

Als dit werkt, ben ik gelukkig.
Zo niet, dan...
niet.

Ik ben gecompliceerd.



Ha!
Hahaha!
Success!

Nu ben ik gelukkig.
Dat schept verwachtingen.

Japanners en apen, O heldencombinatie!

Mensen kinderen opa's oma's wildvreemden kassajuffrouws wat is Donkey Konga toch fantastisch.
Japanners hebben sowieso de beste ideeen ter wereld, maar ritmisch meetrommelen met ofwel Nintendo muziek, ofwel oorverscheurend lelijke versies van klassieke Evergreens (de turkse mars op electrische gitaar.... <_<) is toch wel het toppunt.
Ik heb overal pijn nu, m'n armen kloppen, m'n vingers zijn gebarsten en ik bloed uit meer plekken dan me lief is maar ik dank die gekke Japanners op m'n blote knietjes voor hun invallen, en vooral voor hun tomeloze enthousiasme bij het ten uitvoer brengen van die invallen, eventuele aanmatigende reacties negerende.
Want laten we wel wezen: dit geheel is natuurlijk onzin. Er is geen enkele reden om zoiets te maken. Zolang het er niet is zal niemand het missen, en een eerste levensbehoefte... neuh.

Het is geen water, geen eten, geen slaap en geen sex, het heeft niets met deze vier behoeftes te maken (behalve met sex, een beetje... en dan meer het ritmische en zweterige dan het slaan. Het slaan staat hier los van <_<) of met welke andere serieuze noden dan ook.
Sterker nog, het bedrijven van Donkey Konga is slecht voor een mens. Je leert er niets van, het enige effect is een waanzinnige tijdverspilling en kans op blessures (als je al zo iemand bent die Donkey Konga speelt, ben je hoogstwaarschijnlijk lichamelijk van nature vrij zwak, om niet te zeggen bleek en ietwat puisterig). Die je dan ook nog eens geheim moet houden.

Ik zou niets liever willen dan mezelf in de discussie over computerspelletjes mengen, liefst met een niet onderuit te halen argument tegen de stelling Van gamen wordt een mens dik/lelijk/dom/gewelddadig/vul iets in.
Maar daar is dit het moment niet voor. Op dit moment ben ik het namelijk met ze eens. Ik ben dom.
Heel dom. Dom omdat ik mijn bevrediging uit scores haal, uit cijfertjes die mij vertellen dat ik slechts 2 keer misgeslagen heb (qua ritme dan. De trommels raak ik altijd. Ha.) en maar liefst 218 keer niet alleen raak, maar ook perfect getimed.
Apen en getalletjes.
Nog zo'n heldencombinatie.
Laat die vakantie maar komen.
En die derde wereldoorlog.
Door zulke mensen wil ik wel gedwongen worden.

DE JONGE

Jij zegt soms rare dingen.
Met veel lettergrepen.
Ik luister niet zo goed maar ik kan op m’n hoofd staan.
We kijken uit het raam.
‘als je nu je ogen dicht doet,’ zeg jij,
‘en niet meer open
is dit het laatste wat je ooit gezien hebt.’
‘Nee,’ zeg ik,
‘want dan zie ik de binnenkant van m’n ogen.’
Jij geeft me een kusje.
En een klap.
Want ik ben stom en lief tegelijk.
Dat kan ik.
Heb ik op geoefend.
Voor de spiegel.
En soms op mijn hand.
Ik vind je niet geil maar dat ken ik ook niet echt. Dus dat geeft niet.
Je laat me plaatjes zien.
In mijn buik kriebelt het van dingen die niet mogen.
Alsof mijn longen moeten lachen.
Je wijst op een vrouw. Ze kijkt alsof ze pijn heeft.
‘Nu doen wij dat nog niet.’
Ik ben opgelucht.
Later gaat dat wel gebeuren, denk ik.
Dan zoenen we en doe jij dingen met je mond.
Ik neurie dan een beetje
en zet de tv aan.
Dat kan ik wel.
Ik doe een kusje terug.

kleine helden zijn ook helden

Ik ben de Risk koning!
De koning van allemaal!
wereldleiders eten mijn vuil en danken mijn voeten. Of kussen mijn voeten, en danken... nou ja mij.
Ik weet het niet precies. Ik kijk meestal hautain voor me uiten wapper met een hand.

Hoe dan ook, ik heb het klaargespeeld om als Riskmaagd mijn allereerste potje te winnen. En niet zomaar te winnen, maar echt waan-zin-nig te winnen. Binnen 10 beurten had ik mijn tegenstanders als driehoekige pionnen van het bord geblazen. Australie viel mij al snel ten deel, half Azie volgde spoedig, het was een feest voor alle zintuigen en een glorieuze dag voor wereldleiders in het algemeen.

hm-hm ^_^.

Het potje daarna heb ik zo vaak mogelijk kamikaze-rushes gepleegd en vooral lopen bunkeren in Kazachstan maar dat mag de pret niet drukken. Doet het ook niet.
Ik vind mijzelf wel een kleine held.
met kleine helden gevoelens
en kleine helden sentimenten
die ik in deze kleine blog zou kroniekelen als dat een woord was.

Nog een kleine wijsheid voor de mensen thuis: vakantie is prima, iedere dag een e-mail krijgen dat je lessen niet doorgaan niet. Daar raak je (= ik) heel erg gestresst van.
En gekker nog, daar ga je van achter lopen met je schoolwerk. Omdat je het idee hebt dat je dingen hebt gedaan, en dus niet meer hoeft.
Of ik ben de enige die zo denkt. Het zou zo maar kunnen.

Het spreekwoord van de dag:
vanwege de smeer, likt de kat de kandeleer.

Dat schijnt het spreekwoord van de dag te zijn. Ik denk dat deze dag bij voorbaat een mislukking is. Maar wie ben ik...

.
..
...
..
.

DE RISK-KONING!!! *donderwolk en flits waarin ik verdwijn*

MEISJE

“Als iemand
dan ik
En niemand anders!”
riep zij en
Ongelukkig als zij was
- dat men dat niet kon zien -
duwde zij
zonder spijt
het slachtoffertje
- blond meisje, jaar of tien -
het raam uit
negenhoog, maar
gelijk had ze wel
harde klappen was het toch al gewend.
tjonge jonge jonge
dom, dom kind.
want wat zij niet had ingezien
als een meisje
met wat misplaatste vingerafdrukken
hier en daar
de tongen roert
doet een uitgesmeerde vlek
vaak weggespoten nooit echt weg
op het midden van een stoep
de mond en streken daaromheen
haast vibreren van genot.

Misselijk meisje
Ze stal je licht
je donder en je bliksem
en zelfs de steelse blikken
vanonder hoed of paraplu
heeft ze je afgenomen
iedere gillende omwenteling
een claim to fame

Arm, arm, dom, dom kind.
Zij verhangt zichzelf
volgende week
helemaal zeker
weet ze het nog niet
de brief ligt al klaar
speldt ze op haar borst
over een maand zal haar vader
zeggen
ik hield gewoon van haar.
en iedereen zal dat fout opvatten.
want als een meisje
met wat misplaatste vingerafdrukken
de tongen roert
doet een licht briesje
dat de voetjes aait
net de boven de grond
van een speelplaats
de huisvrouwmond
haast exploderen
met orgastisch genoegen
de snelle tongval komt later pas

Gek, gek, klein, klein kind.
Als de blauwe strepen in de nek
verpulvert zijn
tot beenmerg, gruis en restafval
zijn de tongen reeds verzadigd
en een vergelijkbaar ding
maar jong en zelfs
gehandicapt, het is een feest
daar kan toch niemand tegenop
het schijnt er was zelfs
een hond in ’t spel.

Dom, dom, dood, dood meisje
vergeten
weg
en dat zo snel
Dat jij zo ongelukkig was
’t kon niemand schelen
Misère is een erfenis
alleen zijn er zo velen
welterusten, moe, moe meisje
de dag is voorbij en jij helemaal
kus je spiegeltje gedag
schraap je glitterstof bijeen
en leg jezelf te ruste
op je bedje van weleer
welterusten, kind.
Welterusten.

Schrijven zonder planning....

....ziet er in de praktijk ongeveer zo uit

Van tikkende regendruppels, aanzwellende dreun en
een hint van een storm
verschillende ritmes die allen tezamen
proberen te dansen in dezelfde maat
en een paar jonge twijgen die de waterkant
strelen, als ranke vingers
in het Verre Oosten, van lang geleden
omdat sprookjes daar nog bestaan.
Met monsters en draken maar wel hele vriendelijke
omdat dat in sprookjes nou eenmaal zo hoort.
diepe dreunen uit het verleden
de klik aan het eind haalt me terug naar het hier.
Gedreun op de trommels, het trillende water weerspiegelt
een licht dat ik nog niet zie.
Ik wil dat er iets gebeurt en dat doet het dan ook.
Een regiment aan kindervoeten walst door het gras,
sierlijk en soepel maar altijd rechtdoor.
Rechtdoor maar rechtdoor is rechtdoor is eindeloos
als het ritme wegsterft.

Ja.